| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 29 października 1927, Katowice |
| Zgon | 27 grudnia 2010, Chorzów |
| Pochówek | 30 grudnia 2010, cmentarz przy ul. Sienkiewicza, Katowice |
| Wykształcenie | |
| Studia | Prawo, Uniwersytet Jagielloński (1951) |
| Dalsze studia | Wydział Filozofii Chrześcijańskiej, KUL (1952/53) |
| Stopnie naukowe | Doktor (1966), habilitacja (1982) — Uniwersytet Jagielloński |
| Zawód i działalność | |
| Zawód | Prawnik, niemcoznawca, wykładowca |
| Działalność | Działacz katolicki, poseł na Sejm PRL (1980–1985) |
| Odznaczenia | |
| Ordery | Brązowy i Złoty Krzyż Zasługi; Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski |
Rudolf Bernard Buchała był prawnikiem i niemcoznawcą związanym z Górnym Śląskiem, a także aktywnym działaczem katolickim. W latach 1980–1985 zasiadał w Sejmie PRL jako poseł wybrany w okręgu Dąbrowa Górnicza.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Katowicach jako syn Edmunda i Agnieszki z domu Wąsik. Uczęszczał do Liceum św. Jacka oraz do Liceum im. Adama Mickiewicza w Katowicach. W 1951 ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku akademickim 1952/1953 studiował na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Doktorat obronił w 1966 na Uniwersytecie Jagiellońskim; praca dotyczyła zachodnioniemieckiej doktryny "Recht auf die Heimat" i prawa międzynarodowego, powstała pod kierunkiem prof. Mariana Iwanejki. W 1982 uzyskał habilitację na UJ na podstawie rozprawy o polityce zagranicznej Stolicy Apostolskiej wobec Europy Środkowej — rozprawa została skonfiskowana przez cenzurę PRL.
Działalność społeczna i polityczna
W latach 1951–1955 działał w Stowarzyszeniu "PAX"; pełnił funkcje w kierownictwie politycznym i był kierownikiem kadrowym Sekcji Młodych. Był też związany z redakcją dziennika "Słowo Powszechne" – kierował oddziałami w Katowicach i Lublinie oraz redagował dodatek "W Młodych Oczach". W 1955 należał do grupy nazywanej "Frondą", która odeszła z "PAXu" razem z m.in. Tadeuszem Mazowieckim i Januszem Zabłockim.
Buchała współtworzył i współpracował z kilkoma katolickimi periodykami oraz organizacjami: był współzałożycielem Kolegium Redakcyjnego miesięcznika "Więź", miesięcznika ODISS "Chrześcijanin w Świecie", Katolickiego Tygodnika Społecznego "Ład" oraz dwutygodnika "Czas Górnośląski". Był także współtwórcą katowickiego oddziału Klubu Inteligencji Katolickiej.
Mandat poselski i działalność w Sejmie
W 1980 uzyskał mandat posła na Sejm PRL VIII kadencji z ramienia Polskiego Związku Katolicko-Społecznego, wybrany w okręgu Dąbrowa Górnicza. Zasiadał w komisjach: Komunikacji i Łączności, Nauki i Postępu Technicznego, Prac Ustawodawczych, Odpowiedzialności Konstytucyjnej oraz Handlu Zagranicznego i gospodarczego. Pracował też w komisjach nadzwyczajnych dotyczących rad narodowych, samorządu terytorialnego i projektu ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.
Jako członek pięcioosobowego Koła Poselskiego PZKS nie poparł usankcjonowania stanu wojennego w 1981. W październiku 1982 należał do ośmiu posłów, którzy sprzeciwili się rządowemu wnioskowi o likwidację NSZZ "Solidarność". Zasiadał także w Radzie Krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego, a w latach 1988–1990 był członkiem Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach.
Praca naukowa, publikacje i związki z instytucjami
Buchała był związany z Instytutem Śląskim w Opolu, Śląskim Instytutem Naukowym w Katowicach oraz Polskim Instytutem Spraw Międzynarodowych. Publikował prace dotyczące problematyki niemieckiej i przesiedleń, m.in. o sytuacji przesiedleńców górnośląskich w RFN. Współautor i autor prac naukowych oraz analiz politycznych.
W okresie III RP współtworzył Kongres Liberalno-Demokratyczny razem z Janem Krzysztofem Bieleckim i Donaldem Tuskiem. Wykładał na Uniwersytecie Ekonomicznym oraz w Wyższej Szkole Zarządzania Marketingowego i Języków Obcych w Katowicach.
Sprawy archiwalne i odznaczenia
Materiały zgromadzone w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej wskazują, że w latach 1986–1989 Buchała był konsultantem Służby Bezpieczeństwa o pseudonimie "Poseł", jednak nigdy nie został zwerbowany jako tajny współpracownik. Był odznaczony Brązowym (1951) i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Mieszkał w Chorzowie. Zmarł 27 grudnia 2010 i został pochowany 30 grudnia 2010 na cmentarzu przy ulicy Sienkiewicza w Katowicach.