| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Krzysztof Marek Brożek |
| Data urodzenia | 8 listopada 1941 |
| Miejsce urodzenia | Katowice |
| Wykształcenie i stopnie | |
| Alma mater | Śląska Akademia Medyczna w Katowicach |
| Stopień naukowy | doktor nauk medycznych |
| Doktorat | 1971 — rozprawa o służbie medycznej w powstaniach śląskich |
| Zawód i funkcje | |
| Zawód | lekarz, nauczyciel akademicki |
| Okres pracy | 1966–2007 (placówki medyczne i instytucje na Górnym Śląsku) |
| Funkcje akademickie | organizator i kierownik Katedry i Zakładu Historii Medycyny (do 2001), adiunkt |
| Wybrane publikacje | |
| Monografie | m.in. 1973: Polska służba medyczna w powstaniach śląskich i plebiscycie 1918–1922; 2009: Polscy lekarze na Górnym Śląsku |
| Nagrody (wybrane) | |
| Wybrane wyróżnienia | m.in. nagroda Rady Naukowej MZ (1973), Śląska Nagroda im. Juliusza Ligonia (1997), Medal Gloria Medicinae (2004) |
Krzysztof Marek Brożek to lekarz, doktor nauk medycznych i badacz historii medycyny. Zyskał rozpoznawalność dzięki pracy naukowej nad historią ochrony zdrowia i biografistyce lekarzy z regionu Górnego Śląska.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 8 listopada 1941 roku w Katowicach. Rodzice — Karol i Stefania z domu Knapik — pracowali jako urzędnicy państwowi. Ukończył Liceum im. Mikołaja Kopernika w Katowicach w 1959 roku, a następnie odbył studia medyczne na Śląskiej Akademii Medycznej w latach 1959–1966. Dyplom lekarza uzyskał 7 maja 1966 roku.
Doktorat obronił 30 czerwca 1971 roku; rozprawa dotyczyła służby medycznej w powstaniach śląskich i plebiscycie 1918–1922. W pracy naukowej specjalizował się klinicznie i organizacyjnie — uzyskał specjalizacje z higieny szkolnej (1971), medycyny społecznej (1977) oraz medycyny ogólnej (1982), a także drugi stopień specjalizacji z organizacji ochrony zdrowia (1980) oraz z medycyny ogólnej (1985).
Kariera zawodowa i działalność akademicka
W latach 1966–2007 pracował w placówkach służby zdrowia, między innymi w Szpitalu Miejskim w Rybniku, w szkołach podstawowych oraz w Państwowym Domu Dziecka nr 1 w Katowicach. Zatrudniały go też jednostki zakładowe i instytucje na Górnym Śląsku — m.in. kombinat budownictwa mieszkaniowego, przedsiębiorstwa górnicze oraz Akademia Ekonomiczna. Pracował także jako specjalista do spraw kodowania zgonów w Urzędzie Statystycznym w Katowicach.
W 1987 roku rozpoczął pracę akademicką w Śląskiej Akademii Medycznej. Zorganizował Katedrę i Zakład Historii Medycyny i kierował nimi do ich zamknięcia w 2001 roku. Potem był adiunktem w Zakładzie Pedagogiki i Filozofii Wydziału Opieki i Oświaty Zdrowotnej ŚAM. Prowadził wykłady z historii medycyny dla słuchaczy studium doktoranckiego oraz dla studentów innych uczelni — Wyższej Szkoły Pedagogicznej TWP (1996–2008) i Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach (1998–2005).
Tematy badań i dorobek publikacyjny
W kręgu badań skoncentrował się na zagadnieniach historyczno-medycznych i społecznych: entomedycyna, medycyna alternatywna w kulturze zdrowotnej, ekologiczne uwarunkowania zdrowia, organizacja ochrony zdrowia na Górnym Śląsku i w Zagłębiu, rozwój medycyny pracy oraz biografistyka lekarzy, w tym lekarzy powstań śląskich. Prace łączyły elementy medycyny, historii, socjologii i etyki.
W dorobku ma 764 rozprawy naukowe i popularyzatorskie, w tym 14 wydawnictw zwartych, 478 fragmentów dzieł zbiorowych, 269 artykułów oraz 3 redakcje. Opracował 33 hasła do Słownika biograficznego polskich nauk medycznych PAN i przygotował liczne biogramy — m.in. w monografii z 1973 roku zawierającej 221 biogramów oraz w monografii z 2009 roku z 575 biogramami.
Nagrody i wyróżnienia
Przez lata otrzymał szereg nagród i wyróżnień, wśród nich były nagrody ministerialne, nagrody towarzystw naukowych oraz odznaczenia lekarskie. Do istotnych należą:
- 1973 – nagroda Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia i Opieki Społecznej
- 1979 – nagroda Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Historycznego
- 1997 – Śląska Nagroda im. Juliusza Ligonia
- 2004 – Medal Gloria Medicinae (Polskie Towarzystwo Lekarskie)
- 2009 – Wawrzyn Lekarski, Śląska Izba Lekarska
- 2013 – Złote pióro, redakcja „Pro Medico”
W publikacjach biograficznych przygotował siedem sylwetek działaczy śląskich oraz wiele artykułów w ponad siedemdziesięciu periodykach. W dorobku naukowym pozostaje liczba prac i monografii.
