| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 22 lutego 1924, Katowice |
| Zgon | 30 grudnia 1982, Warszawa |
| Rodzice | Karol i Leokadia (z domu Smełka) |
| Inne nazwisko | Brommer (używane do 1950) |
| Zawód | Hokeista na lodzie, trener |
| Kluby | HKS Siemianowiczanka, RKS Sile Giszowiec, Legia Warszawa |
| Reprezentacja | 54 występy, 2 gole |
| Igrzyska olimpijskie | 1948, 1952, 1956 |
| Mistrzostwa świata | 1947, 1955, 1957 |
| Trenerska kariera | Partizan Belgrad, Legia Warszawa, GKS Murcki Tychy, Pomorzanin Toruń |
| Odznaczenia | Zasłużony Mistrz Sportu |
| Pochówek | Cmentarz prawosławny na Woli w Warszawie, sektor 83 rząd 7 miejsce 1 |
Henryk Bromowicz zaliczył znaczący okres w polskim hokeju po II wojnie światowej. Grał w kilku klubach krajowych i regularnie występował w reprezentacji Polski, biorąc udział w turniejach olimpijskich i mistrzostwach świata.
Życiorys i wczesne lata
Urodził się 22 lutego 1924 roku w Katowicach jako syn Karola i Leokadii, z domu Smełka. Ukończył szkołę średnią. Do 1950 roku posługiwał się nazwiskiem Brommer, a następnie używał formy Bromowicz. Jego młodość przypadła na okres międzywojenny i lata wojenne, co wpływało na rozwój sportu oraz organizację klubów hokejowych w regionie.
Kariera sportowa i występy w reprezentacji
Występował w klubach HKS Siemianowiczanka, RKS Sile Giszowiec oraz Legii Warszawa. W kadrze narodowej rozegrał 54 mecze i strzelił 2 gole. Regularne powołania do reprezentacji potwierdziły jego pozycję w polskim hokeju tamtego okresu.
Reprezentował Polskę na trzech igrzyskach olimpijskich — w 1948, 1952 i 1956 roku. Brał też udział w trzech turniejach mistrzostw świata: w 1947, 1955 i 1957 roku. Te starty stanowiły istotną część jego sportowej kariery międzynarodowej.
Praca trenerska i wyróżnienia
Po zakończeniu kariery zawodniczej podjął pracę trenera. Prowadził między innymi Partizan Belgrad oraz kluby w Polsce: Legię Warszawa, GKS Murcki Tychy i Pomorzanin Toruń. Za osiągnięcia sportowe otrzymał tytuł Zasłużony Mistrz Sportu.
Śmierć i pochówek
Zmarł 30 grudnia 1982 roku w Warszawie wskutek obrażeń odniesionych w wypadku autobusowym. Został pochowany na cmentarzu prawosławnym na Woli w Warszawie, w sektorze 83, rzędzie 7, miejscu 1. Okoliczności śmierci zakończyły jego długą działalność w hokeju jako zawodnika i trenera.
