PORTAL KATOWICKI

INFORMACJE KULTURALNE

Menu

PAREKIA, czyli kilka anegdot o relacji człowieka z rośliną

  • Dodano:
  • Kategoria: Wystawy

Parekia_Silvia_Sencekova_zCyklu_AsIfThereWasNoTomorrowGliwicka Czytelnia Sztuki, od 20 kwietnia do końca maja, prezentować będzie wystawę prac Agnieszki Kalinowskiej, Andrzeja Kramarza, Małgorzaty Łojko, Rafała Milacha, Silvii Pogody, Kamy Sokolnickiej i Magi Sokalskiej. Ostatnia z artystek jest zarazem kuratorką przygotowywanej wystawy.

 

Parekia – to trwałe sąsiedztwo przy obopólnej tolerancji. Taką definicję słowa znajdziemy w opublikowanej w 1976 roku książce "Zasady ekologii ogólnej".

 

Skąd taki właśnie temat wystawy? Jak informują organizatorzy, będzie to wystawa o tym, jak "sąsiadujemy", jak się dogadujemy bądź po prostu istniejemy obok siebie. Wystawa będzie próbą odpowiedzi na pytanie, jaka jest relacja człowieka z rośliną czy z roślinnością w szerszym pojęciu. Wspomnienia i obserwacje, w jakiejś części wspólne dla wielu osób, takie jak: fikus zataczający łuk przy suficie – podcinany bądź podwieszany przez swoich właścicieli, dziwnie rosnące drzewo – dopasowujące się do kształtu sąsiadującego budynku, mury pokryte roślinnym pnączem, bluszcz który przebił się z jednej strony kontaktu w ścianie na drugą czy też wciąż na nowo przycinane żywopłoty... to zaledwie garstka przykładów na to, jak wszechobecna jest relacja, o której mowa. Przedstawiając prace kilku artystów organizatorzy pragną przytoczyć wizualne anegdoty o nieustającym związku świata ludzkiego i roślinnego, o ich wzajemnych inspiracjach, a czasem o potrzebie tolerancji.

 

W trakcie trwania wystawy – 26 kwietnia (czwartek) o godz. 18.00, przewidziano pokaz filmu dokumentalnego "Miejsca nieistnienia" ("Somewhere to disappear") opowiadającego o pracy światowej sławy fotografa, Aleca Sotha nad projektem "Broken Manual" – o ludziach uciekających bądź chcących uciec od cywilizowanego świata do natury.

 

Parekia_Andrzej_Kramarz_zCykluBramyKilka słów o artystach:

 

Agnieszka Kalinowska – warszawianka. Zajmuje się malarstwem, wideo, rzeźbą i instalacją. W latach 1993-98 studiowała na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, gdzie otrzymała dyplom z malarstwa i rysunku. Koncentruje się na problemach społecznych widzianych z perspektywy jednostki, często wykluczonej bądź napiętnowanej. Tworzone przez nią z niestandardowych materiałów (słoma, papier, sznurek) obiekty są pełnymi poezji i ładunku emocjonalnego komentarzami zachodzących w społeczeństwie procesów. Jej prace balansują jednak zawsze na granicy abstrakcji, obca jest im dosłowność sztuki krytycznej. W jej sztuce zwraca uwagę odwołanie do tradycyjnych, ludowych technik (tkactwo, wyplatanie) przez co staje się ona bardziej autentyczna, szczera.
Jej sylwetka znalazła się w niedawno opublikowanej przez wydawnictwo DAAB książce "Rising! Young Artists to Keep an Eye On!", opisującej młode gwiazdy światowej sceny artystycznej.

 

 

Kama Sokolnicka – wrocławianka. Absolwentka Wydziału Grafiki wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 2003 roku uzyskała dyplom za pracę "Kotłownia z częścią socjalną" w Pracowni Rysunku Zawodowego prof. E. Geta-Stankiewicza. W 2004 roku przebywała w Europejskim Centrum Współczesnych Działań Artystycznych CEAAC w Strasburgu. W roku ubiegłym została stypendystką Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Otrzymała również nominację do Nagrody Fundacji Vordemberge-Gildewart.
Jej prace znajdują się w kolekcji Dolnośląskiego Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych i w kolekcjach prywatnych. Wykorzystuje w nich szerokie spektrum technik i strategii medialnych, od malarstwa po instalację wideo i site-specific. Zajmuje się głównie procesami związanymi z miejscem, terytorializmem, percepcją przestrzeni, obrazem jako funkcją pamięci, potrzebą orientacji w otoczeniu oraz fenomenem horror vacui. Oscyluje pomiędzy obserwowaniem a byciem w/wewnątrz.

 

Małgorzata Łojko – urodziła się w Kędzierzynie – Koźlu, obecnie mieszka we Wrocławiu i Kędzierzynie. Studia ukończyła w 2009 r. na kierunku Rzeźba i działania przestrzenne na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, broniąc dyplom w pracowni dr hab. Krzysztofa Mazura. Jak sama mówi: "W swoich pracach najczęściej wykorzystuję materiały naturalne, odnalezione bezpośrednio w przyrodzie (trawy, siano, patyki, korę) lub pochodzenia naturalnego (sznurek, papier) oraz tekstylia, które są niechcianymi odpadami (stare ubrania, nici). Formy, jakie buduję z tych materiałów pozostają w kręgu obiektów abstrakcyjnych. Sytuuję je w przestrzeni naturalnej, jako rodzaj dopełnienia krajobrazu, zarazem mojego osobistego komentarza do miejsca, w jakim się znajduję. Zwykle staram się raczej dyskretnie dopowiadać tą przestrzeń, niż ją kaleczyć czy drażnić. Ponieważ źródłem moich największych inspiracji pozostaje właśnie sama natura, intuicyjnie staram się z nią zespalać, nie niszcząc jej porządku. Jednym z przejawów tak bezpośrednich odniesień do środowiska naturalnego jest moje zamiłowanie do multiplikacji. To proste prawo natury wynikające z potrzeby przetrwania w przełożeniu na język sztuki, wg mnie, wzmaga działanie samego obiektu. Innym zjawiskiem, które transponuję na moje obiekty jest proces naturalnego rozkładu materii organicznej. Obserwacja działania warunków naturalnych, nieuniknione, (a nawet pożądane) przemijanie tychże obiektów, jest dla mnie dużo ciekawsze, niż prognoza ich długoletniego istnienia. Odmiennym rodzajem mojej działalności jest Parekia_Agnieszka_Kalinowska_BezTytuluwkraczanie z obiektami w przestrzenie architektoniczne. Kontrast, jaki budują tego rodzaju sytuacje jest dla mnie równie ciekawy. Tu znów buduję formy niejako organiczne, które tym razem, zastaną przestrzeń zawłaszczają, a ich przemożną cechą jest wrażenie ciągłego rozwoju (rozrostu)".
 

Andrzej Kramarz – obecnie mieszka w Papaikou (Hawaje). Jest fotografem – dokumentalistą, kuratorem wystaw oraz edytorem książek fotograficznych. Ukończył Instytut Kreatywnej Fotografii w Opawie (Czechy). Do jego najbardziej znanych cykli fotograficznych należą: "Morze Czarne", "Klinika", "Nieskończoność poznania", "Rzeczy", "Kawałek Ziemi" oraz "Dom" (wspólnie z Weroniką Łodzińską). Jest laureatem wielu nagród fotograficznych oraz współzałożycielem Fundacji Imago Mundi.

 

Rafał Milach – gliwiczanin, obecnie mieszka jednak w Warszawie. Jest absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach oraz Instytutu Twórczej Fotografii w Opawie. Uczestniczył w warsztatach Agencji VII we Francji, a także Joop Swart Masterclass fundacji Word Press Photo w Amsterdamie. Jest stypendystą: Ministerstwa Kultury Rzeczpospolitej Polskiej, European Cultural Foundation i Funduszu Wyszehradzkiego oraz zdobywcą wielu prestiżowych nagród, m.in. Mio Photo Award, World Press Photo czy nagród na New York Photo Festival. Jego fotografie wystawiane są w wielu państwach świata oraz znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzealnych. Jest współzałożycielem i członkiem kolektywu fotograficznego Sputnik Photos.

 

Silvia Pogoda – urodziła się w Banskej Bystricy (Słowacja). Ukończyła studia w Instytucie Twórczej Fotografii w Opawie. Obecnie pracuje nad swoim dyplomem na Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. Mieszka i pracuje w Wiedniu i Warszawie.

 

Maga Sokalska - mieszka w Gliwicach. Jest fotografką i kuratorką. Ukończyła Warszawską Szkołę Fotografii oraz Instytut Twórczej Fotografii w Czechach. Jest współzałożycielką i członkinią stowarzyszenia Gliwicki Dom Fotografii. Obecnie współpracuje z Czytelnią Sztuki i Muzeum w Gliwicach, w którym zajmuje się Działem Fotografii Artystycznej.

 

Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies i podobnych technologii w celach reklamowych, statystycznych oraz w celu dostosowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkowników. Korzystanie ze strony oznacza wyrażenie zgody na zapisywanie plików cookies w pamięci Twojej przeglądarki.
Więcej o naszej polityce prywatności oraz zmianie ustawień przeglądarki dowiesz się tutaj.